هزار و یک نوشته

در واپسین لحظات تنهایی خودم به پنجره زندگی چشم دوختم.منظره ی قشنگی بود . آبشاری باآب شیرین، زلال،پاک وزیبا دیدم که ازپستی هاوبلندی هاوپیچ وخم های زیادی می گذشت وآخر به گلستانی پرازگل می رسید که نام آن گل ها تلاش ، کوشش،توکل،امید،اعتمادبه نفس،سختی،موفقیت،پیروزی،آسایش،راحتی وحقیقت و... بود.

آیادیده ایدخط های عمودمخالف یاموازی هم باشند. آری من دیده ام ؛ انسان ها, انسان ها همه خط های عمودی هستندکه باهم مخالف یاموازی اندوامامیشود آن هارامتحد کرد ومتحد کردن آن هاگاهی سخت وگاهی هم آسان  اما بعضی از آن ها گاهی باهم متحداندوگاهی هم نه . مثل زن وشوهر, گاهی باهم جنگ ودعوادارند وبرخلاف یکدیگر حرف می زنندوگاهی هم ازیکدیگردفاع می کنند. 

راستی یادم رفت بگم عقیده های همه ی انسان ها باهم متفاوت است. حتی چندقلوها 

این متن وقتی به  فکرم رسید که داداشم داشت لباس راه راهیشو اتو می زد

همه جابارانیست هرجاکه نگاه کنیم باران میبارد آسمان بارانیست دلها همه بارانیست زلال است

مهربان است  پاک صاف ساده

چشم های همه بارانیست همه منتظرتو هستند به عشق تو گریه وزاری میکنند

به امیددیدارت ای مهربان ترین مهربانان   دوستت دارم

این فکر وقتی به سرم زد که بارون می بارید